Wlasnie tylko co przeczytalam mego bloga od pierwszej notki... tyle roznych uczuc sie we mnie wzburzylo. Lzy, smutek, gorycz, tesknota. Ehhh kiedys bylam taka glupia nastolatka, az wstydze sie niektorych rzeczy co pisalam. Ale i tak milo sie to czytalo. Przypomnialo mi sie wszystko... wszystko co zle, gdyz ten blog byl po to bym mogla sie uzalac! Teraz nawet nie mam na to czasu, a szkoda. Juz pewnie nikt tu nie zaglada kiedys czytali go wszyscy, tyle komentarzy :P hehe Wszyscy byliscie tacy kochani wbrew wszystkiemu, wbrew temu kim bylam i co robilam... Tak szybko ten czas uciekl... Przestalam marzyc tyle co kiedys, przestalam byc nastolatka, ktora byla wszystkim podjarana jak glupia. Przestalam myslec takim kategoriami jak kiedys... To byly takie niezwykle czasy, ktore nie wroca, ale ktore zostana w mojej pamieci, a co najwazniejsze to zawsze moge zajrzec tu, na tego o to bloga i powspominac sobie, posmiac sie, poplakac, pozalowac czasu ktory juz nigdy nie wroci... Tyle juz roznych zeczy w moim zyciu sie wydarzylo, tyle zmian, tyle zawodow, a ja w ciaz nie bylam w Polsce. Szczerze to nie myslalam ze to tak dlugo bedzie trwalo. I najgorsze jest to ze mam wrazenie, ze nigy nie wroce... nie wiem tak jakby wszystko co powinno mnie spotkac i co tak bardzo chcialam omija mnie. Normalne skonczenie szkoly, normalne przyjaznie, rodzina, rodzinne spotkania swieta, normalna praca, odwiedzienie swego domu. Wszystkiego tego nie ma............. i tak jakby mialo nigdy nie nadejsc.
JAk jakas glucha cisza... Staram sie byc szczesliwa, staram sie byc silna i wiem ze jestem, tylko wciaz jakas niespelniona. JAk patrze na to wszystko z perspektywy czasu to...
Jakos chyba stalam sie kostka lodu... :/
Wciaz za wami tesknie bez zmian... KOCHAM!!! :*:*