Uplyna znow kawalek czasu od ostatniej wizyty na moim blogu. Nie mialam dostepu do komputera z tad moja nieobecnosc. Tak wiec czas mija leca powoli lata jeszcze szybciej miesiace, tygodnie to zaledwie jak dwa dni a dni uciekaja w mgnieniu oka...I tak o to minelo 2,5 roku poza domem. Powoli przyzwyczailam sie do stylu bycia, do tego ze moge liczyc tylko na siebie. Poczolam sie doroslejsza wszystko zaczelo nabierac innych barw, strasznych barw bo zaczelo do mnie docierac jak swiat jest okrotny jak to wszystko idzie do przodu i jak niewiele czasu juz zostalo zeby zmienic cos w swoim zyciu zeby stalo sie odrobine ciekawsze...Staram sie byc silna chociaz czasami wszytsko mnie bartdzo przytlacza, ale dzieki temu staje sie silniejsza, dlatego juz nie potrafie plakac, zdaza sie to sporadycznie. Czasami czuje sie tak jakby zginela moja restka uczuc, ale zawsze sie myle. Cieplo zawsze we mnie bedzie.
Zyje z dnia na dzien nie mysle o tym co bedzie jak i staram sie nie myslec wiele o przeszlosci bo tak naprawde to wlasnie przeszlosc jest dla mnie moja przyszloscia.
Zmienilam prace 3 miesiace temu. Zakonczylam kariere w POlskim sklepie spozywczym i zabralam sie za sprzatanie domow. Cztery dni w tygodniu po 3 domki dziennie-mozna sie wykonczyc. Nic przyjemnego ale narazie nic mi nie pozostalo... Mam cos innego na oku ale nie chce zapeszac... Maciej ciezko pracuje, ale wiem ze sie stara, stara sie dla nas :) Kocham go bardzo mocno a czasami z dnia na dzien moja milosc potrafi jeszcze rosnac po 5 latach od maloletnich lat. zyjemy tak jak zyjemy po to zeby modz byc razem... Nie wiem czy potrafila bym juz bez niego zyc..?? TO ciezkie pytanie ale obawiam sie ze nie potrafila bym juz byc saba bez niego. Caly czas jestem dobrej mysli ze wszystko sie ulozy tak jak sobie wymarzylam. Nie oczekuje wiele ty Boze wiesz ile....
Najbardziej nie moge odzalowac lat ktore juz nigdy nie wroca. Beztroskie lata ktore dla mnie juz dawno sie skonczyly...Marzenie jest tylko marzeniem... ale ja wiem ze zawsze bede mala dziewczynka, zawsze bede tesknic za domem i bede czola niespelnienie.Zycie jest jedno rodzina tym bardziej a moj zal krysie sie we mnie. Obawiam sie ze juz moja mama nie zobaczy ze potrafie byc inna niz bylam ze potrafila bym jej pomodz kiedy tego potrzebowala ze wiecej szacunku i uwagi bym jej poswiecala. Boje sie ze nigdy nie pokaze jej jak bardzo chce byc jak ona, ale wiem ze ona to wie.....
Jedyna nadzieje pokladam w samej sobie i w mojej odwadze. Miec odwage i pewnego dnia umiec powiedziec sobie dosc...
Teraz czas na mnie....
"kocham was i tesknie"
(Wszytskich memu sercu bliskich)